Marie Gillain (Ölüm Tohumları – Pars Vite et Reviens Tard – Seeds of Death’deki Marie.)
Açelya Elmas (Ihlamurlar Altında TV dizisinin Ceyda’sı, Kurşun Yarası adlı TV dizisinin Cemile’si. Osman Sınav’ın Deli Yürek adlı sinema filminde de oynadı.)
Bir film izledim. Öyle bir film ki, boğazımdaki yumrulardan tıpkı bir çığ gibi beslenerek yüreğime kaskatı, dev bir kütle halinde oturdu. Birkaç gündür de gitmiyor!
Filmin adı Goodbye Bafana. Tüm dünyanın, ilk olarak, “siyahların bağımsızlığı için mücadele veren adam” olarak tanıdığı Nelson Mandela’nın hapiste geçirdiği 27 yılı anlatıyor film. O yılların neredeyse tamamını kendisiyle geçiren beyaz bir gardiyanın gözünden tanıyoruz hapisteki Mandela’yı. 24 dizisinin karizmatik başkanı David Palmer’ın yani Dennis Haysbert’in çizdiği başarılı performansla, hemen sevdiriyor kendini. Barışa ulaşmak için savaş veren, davasını ailesinden bile önde gören bu adamın tavırlarında bilge bir yan var. Sürdürdüğü, üstelik lideri olduğu savaşıma rağmen, kanaatkâr, isyandan uzak. Ona yaklaşmak, akıl danışmak geliyor insanın içinden. Tıpkı James Gregory’nin yaptığı gibi. Bir filmin gerçek bir yaşam öyküsünün bir kesitinden yola çıkması elbette etkileyici. Ama filmin o yaşama değmiş, o yaşamla yoğrulmuş ve dönüşmüş bir başka gerçek yaşamın çerçevesinden anlatılması, söylemini çok daha güçlü hale getiriyor. Filmi kuru bir biyografi olmaktan çıkarıp duyguların ön plâna çıktığı başka bir plâtforma taşıyor adeta. Mandela, filmin yola çıktığı kitabı ve yazarı Gregory’i, gerçekleri çarpıttığı için mahkemeye vermiş, ne gam! Biyografik gerçeklerden, biçimsel özelliklerden çok öte bir şey benim yüreğime oturan. Filmi izlerken, adeta perdenin ortasında beliren üç soru hâlâ kafamın içinde dönüp durmakta.
Birinci soru: Ne zaman başkalarının haklarını kendi hakkımız beller olduk?
Adaya gitmek için bindikleri gemide, Gregory’nin genç ve güzel karısı Gloria, ‘terörist’ olarak tanımladığı siyahlardan neden uzak durmaları gerektiğini anlatıyor çocuklarına: “Onlar bizim bu topraklarda rahat yaşamımıza engel oluyorlar. Ellerine fırsat geçse, bizi hemen öldürürler.” Aklıma hemen, Mehmet Teoman – Vedat Sakman birlikteliğinin en güzel eserlerinden biri geliyor: Kafam Karışıyor. Zuhal Olcay, o buğulu sesiyle yüreğime dokunuyor: “Siyahların ülkesinde, hep beyazların sözü geçiyor…”
İkinci Soru: Çocuk masumiyetimizi ne zaman yitirdik?
Geçiş kartı yanında olmadığı için beyaz görevlilerce dövülen bir kadın, kucağındaki bebeğini yere düşürüyor. O andaki çırpınışları, kendinden çok bebeği için. Ama görevliler bebeğe dokunmasına izin vermiyor. Gregory’nin, tüm bunlara korkudan kocaman olmuş gözleriyle tanıklık eden küçük kızının küçük yüreği acıyla kasılıyor. İnsan oluşumuzun en masum haliyle, akşam babasına soruyor: “Neden o kadına vurdular?” Babanın yanıtı hazır: “Geçiş kartı yoktu”. “Peki ya bebek?” Anne Gloria yetişiyor baba James’in imdadına: “Bazı şeyler böyle olmak zorunda.” Hayvanlara dair birtakım garip örnekler verdikten sonra da ekliyor: “Öğrenmek için büyümen gerek.” İçimden haykırıyorum: Ne olur küçük kız, büyüme!
Üçüncü soru: Ne zaman öğretilenlere sorgusuz inanır olduk?
James, Mandela’ya mücadelesiyle ilgili birtakım yorumlarda bulunuyor. Mandela soruyor: “Özgürlük Bildirgesini okumadın değil mi?” Ne denli ezberci, ne denli kolaycı insanoğlu! Gerçekten neyi savunduğunu, ne adına savaş verdiğini bile bilmediğin bir insanı, sırf başkaları öyle istiyor ya da düşünüyor diye yargılamak, yargılayabilmek!
Biz ne zaman bu hale geldik? Günlerdir, yüreğim kaskatı, beynimde bu üç soru…
(19 Temmuz 2007)
Gülay Oktar Ural
Disturbia tüm tedirginlik verici duygularla bezenerek sinemalarımıza konuk oluyor. Disturbia, banliyo anlamına gelen “suburbia” ve “rahatsız etmek” anlamına gelen “disturb”ün birleşiminden oluşan bir kelime oyunu. Filmin ismi anlattıklarına çok uyuyor. Bir Amerikan filmi olarak öyküsünü Amerikan kültürü üzerinden işlese de hepimizin korkularına hitap eden bir dünya kuruyor.
Amerika’da yerleşim Türkiye’ye oranla daha yatay bir yapıda. Şehirler dış eteklerine açılarak yayılıyor. Ne de olsa bol toprakları var. Hâttâ bizdeki gibi daha varlıklılar şehrin merkezindeki apartmanlarda üst üste yığılmak yerine dış eteklerdeki çekici, özel tasarlanmış, müstakil evlerden oluşan banliyölerde ve sitelerde yaşamayı tercih ediyorlar. Yine de komşuluk dediğimiz mevzuu dünyanın her yerinde aynı.
Filmimiz de böyle bir yerleşim bölgesinde başlıyor. Dizi dizi, inci gibi evler ve mutlu insanların oluşturduğu banliyöde geçiyor hikâye. Tüm bu güzel ambalajın arkasında, evlerin içinde, her zaman olduğu gibi, farklı öyküler yatıyor. Her evin bir bahçesi ve rengarenk çiçekleri var. Ardında da heybetli ve gösterişli evler ve onların ön kapılarının arkasındaki dışarı çıkarılmamış yaşamlar.
Disturbia’nın ana karakteri genç bir delikanlı. Daha okul çağında ve büyüyor, büyümeyi öğreniyor. Ona yol gösteren, evinde yuva hissini veren babasını acı bir kazayla kaybediyor. Dahası kazanın sorumlusu olarak kendini görüyor. Bu yüzden de kelimenin tam anlamıyla tam bir deli-kanlı. Tüm tepkileri duygusal ve bu duygusal tepkilerin hepsini aşırı dozda hırçınlıkla dışarı vuruyor.
Yine Amerikan sistemine dönersek, delikanlımız bir hata işliyor ve cezasını buluyor. Sistem onu adam etmeye çalışıyor ve işlediği suçtan dolayı ona hapis cezası veriyor. Neyse ki, yaşı tutmadığı için hapis cezası ev hapsine dönüştürülüyor. İşte böylece genç delikanlımız kendini, yavaş yavaş idrak ettiği bir dünyada buluyor. Evde kapalı kaldıkça kendini çevreleyen dünyayı tanımaya başlıyor. Daha önceden farklı zevklerle örttüğü pencereleri açılıyor ve körlüğünün yerini, pek istemese de, görmek alıyor.
Gencimiz can sıkıntısından etrafı gözetlemeye başlıyor. Tıpkı bizim de can sıkıntısından gidip, bilet alıp, onu gözetlememiz gibi. Sinemanın kökeninde gözetleme isteği yatar. Seyirci parayı sakınmadan gidip tanımadığı insanların hayatlarını izlemek ister. Bu sefer keyifle izlediğimiz nesnenin de bizim gibi başkalarını gözetlemekle meşgûl olduğunu görüyoruz. Haksızlık etmeyelim; o da önce bizim gibi “masum” gözetleme yöntemlerini deniyor. Hani “masum”un yerini belki “yasal” alabilir. Yalnız annesi, baba figürünü kaybetmiş delikanlıyı adam etmek için bu yasal gözetleme araçlarını elinden alıyor. Ne de olsa bir suç işlemiş ve aslında cezasını çekmeli, zevkli ve yasal araçlarla keyif yapmamalı. Kendisi de diyor: “Bu bir tatil değil.”
Önce internete bağlı oyun konsolları ve internet erişimi iptâl ediliyor. Sonra televizyondaki kablolu yayınlar kaldırılıyor. Ana – oğulun savaşına son yenik düşen de televizyonun elektrik kablosu oluyor. Delikanlımızın dışarıyla tüm bağları, kabloları kesiliyor. Aslında tam tersi oluyor. Annesi onu sanal dünyasından dışarı fırlatıyor ve gerçekten yaşadığı çevrenin dünyasıyla baş başa bırakıyor. Hâlâ yetişkin olamamış delikanlımız ne yapıyor? Televizyondaki Reality Show’lara denk düşecek görüntüleri evini çevreleyen insanların hayatlarında aramaya başlıyor. Başta can sıkıntısıyla başlayan eğlencesi bilgisayar oyunlarının yerini tutsun diye bir oyuna dönüşüyor. İki arkadaşını da eğlencesine katarak, en iyi Adventure oyunlarına taş çıkartacak bir oyuna başlıyorlar. Yan komşuyu gözetlemek.
Adam yalnız, şüpheli ve soğukkanlı. Bunların altında kesin bir şeyler yatıyor olmalı. “Komşum, canım komşum” diye selâmladığınız insanları düşünün. O sıcak gülümsemenin altında bir şeyler yatıyor olabilir mi? Herkesin “oh rahatladım” diye kendini dış etkenlerden uzağa, emniyetin kucağına attığı biricik evlerinin hemen yanındaki evlerde neler oluyor, kim bilir. Bu kadar yakınınızda olduğunu bildiğiniz ama içini göremediğiniz dünyalar sizi de deliye çevirmiyor mu? Delikanlımızı çeviriyor.
Delikanlımızın dikizlediği komşu kızı da çift taraflı oynuyor. Delikanlının kendini gözetlemesinden rahatsız oluyor ama arkadaş olmalarıyla birlikte o da diğer komşuyu gözetleyen ekibe dahil oluyor. Peki, bunca röntgencilik ardı ardına gelince kimler yasayı çiğniyor? Herkes kendisinin habersizce izlenmesinden rahatsız olurken niye sürekli çaktırmadan başkalarının dünyasına bir göz atmak istiyor?
Biz, sinemada oturmuş, delikanlıyı ve tüm çevresindekileri dikizliyoruz. Onlar yan komşularını gözetliyor ve fotoğraflıyor. Bu zincirleme reaksiyonda, meçhul – yabancı – komşu ne yapıyor? O da hepimiz gibi gözetlenmekten rahatsız oluyor ama başkalarını değişik bir şekilde inceliyor. Olayı bir adım daha ileri götürerek insanların daha da özellerini görmeye çalışıyor. Neleri mi? İzleyin ve görün. Aman dikkat edin, elinizi perdeye kaptırmayın.
(18 Temmuz 2007)
Nur Özgenalp
Umut Sanat Filmcilik, 06 – 12 Temmuz 2007 Haftalık Box Office listesi için tıklayınız.
Tüm Şirketler, 06 -12 Temmuz 2007 Haftalık (Weekly), 29 Aralık 2006 – 12 Temmuz 2007 Yıllık (Annual), Eski Yıllar (Ex Years Releases) yıllık (annual), Hafta Hafta (Week by Week) Box Office listesi için tıklayınız. Bu listeden alıntı veya kopyalama yapıldığında kaynak olarak Haftalık Antrakt Sinema Gazetesi‘nin gösterilmesi rica olunur.
Bir Film, 06 – 12 Temmuz 2007 Haftalık Box Office listesi için tıklayınız.
real’- ana sponsorluğunda, TÜRSAK ve AKSAV’ın işbirliğinde bu yıl 44.’sü gerçekleştirilecek olan Altın Portakal Film Festivali’nde, Hollywood’un ünlü grafik sanatçısı Emrah Yücel’in geleneksel imzası bu kez Küçük Prens esintisi ile sürüyor. Hollywood’un ünlü filmleri için tasarladığı afişlerle film yapımcılarının gözdesi olan Yücel, sinema reklâmcılığının Oscar’ı sayılan Key Art ödülünü iki kez üst üste kazandı. Festival başkanı Engin Yiğitgil ile birlikte Hollywood’da Türk Film Konseyi’nde başarılı çalışmalara imza atan Emrah Yücel’in tasarladığı festival afişleri, sadece görsellikleri ile değil, afişlerin ardındaki hikâyelerle de büyük ilgi çekiyor.
Altın Portakal’ın Afişinde Başrol: Küçük Prens yazısına devam et
Tüm Şirketler, 06 – 08 Temmuz 2007 Haftasonu (Weekend), 06 – 08 Temmuz 2007 Zirve 20 (Top 20) Box Office listesi için tıklayınız. Bu listeden alıntı veya kopyalama yapıldığında kaynak olarak Haftalık Antrakt Sinema Gazetesi‘nin gösterilmesi rica olunur.
Bir Film, 06 – 08 Temmuz 2007 Haftasonu Box Office listesi için tıklayınız.
UIP Filmcilik, 29 – 31 Aralık 2006′dan 06 – 08 Temmuz 2007′ye Haftasonu Box Office listeleri için tıklayınız.
Nick Love’un yönettiği ve Sean Bean, Danny Dyer, Rupert Friend ile Sean Harris’in oynadığı Kanunsuzlar (Outlaw), 17 Ağustos 2007’de Bir Film dağıtımıyla Tiglon Film tarafından vizyona çıkarıldı.
Günümüz Londra’sında suçlular neredeyse kendi halinde bırakılmıştır. Irak’taki görevinden dönen emekli paraşütçü Danny Bryant ülkenin farklı durumunu görünce sarsılır. Bu konuda bir şeyler yapmaya karar verir. Kendisi gibi düşünen, iyiyle kötü arasındaki dengeyi çözmeye kararlı bir grup insanı bir araya toplar ve günahkârlara, adaletten kaçanlara hadlerini bildirmeye karar verirler.
Boğaziçi Üniversitesi Mithat Alam Film Merkezi kütüphane çalışmalarında görev almak isteyen gönüllü öğrenciler arıyor. Artan kitap, katalog, dergi ve makale sayısıyla daha da zenginleşen kütüphanenin yeniden düzenlenmesi çalışmalarında görev almak isteyen ve yaz aylarında düzenli vakit ayırabilecek öğrenciler 0212 2877076 numaralı telefondan ya da filmcenter@boun.edu.tr adresinden Merkeze ulaşabilir.
Cinemascope Dergisi ve Akademi Istanbul işbirliği ile gerçekleştirilecek olan Küresel Isınma konulu Kısa Film Senaryo Yarışması’yla, kısa filmcilerin senaryolarını filme dönüştürmelerine olanak sağlamak, kısa filmin gelişmesine katkıda bulunmak, yeni yazar ve senaristleri sinemaya kazandırmak amaçlanıyor. Yarışma, Sosyal Kampanya Filmi, Kurmaca ve Belgesel kategorilerinden oluşuyor. Birinci olan senaryo sahiplerine, Akademi İstanbul’un sağlayacağı teknik olanaklarla filme çekme şansı verilecek. Son katılım tarihi: 19 Ekim 2007 Cuma saat 18:00. Katılım koşulları aşağıdaki web sitelerinden öğrenilebilir.
Umut Sanat Filmcilik, 06 – 08 Temmuz 2007 Haftasonu Box Office listesi için tıklayınız.
Ash Brannon ile Chris Buck’un yönettiği ve Shia LaBeouf, Jeff Bridges, Zooey Deschanel ile Jon Heder’in seslendirdiği animasyon film Neşeli Dalgalar (Surf’s Up), 03 Ağustos 2007’de Warner Bros. dağıtımıyla Warner Bros. tarafından vizyona çıkarıldı.
Penguen Cody, yükselmekte olan bir sörfçüdür. Kamera ekibiyle birlikte, Büyük Z Surf Yarışması’na katılmak üzere, Pen Gu Adası’na doğru yola çıkar. Eski bir sörfçüyle beklenmedik bir şekilde yüz yüze gelince kendi yolunu bulmaya başlar ve kazanmanın her zaman yarışı birinci sırada bitirmek anlamına gelmediğini keşfeder.