Amcam Önceki Hayatlarını Hatırlıyor

Büyükşehir alışkanlığı nedeniyle olsa gerek, görmediğim taşra şehirlerimizi küçük kasabalar şeklinde hayal ederdim. İlk Altın Koza Film Festivali ziyaretimde Adana’yı gördüğümde ilk şoku yaşadım. Adana’nın İstanbul ve Ankara gibi büyükşehirlerimizden hiçbir farkı yoktu. Keza ikinci şoku 1. Malatya Uluslararası Film Festivali nedeniyle geçtiğimiz günlerde gittiğim Malatya’da yaşadım. Malatya’nın da büyükşehirlerimizden eksiği yok, aksine fazlası var. Artık dünya şehirleri haline geldiklerinden Büyükşehirlerin yerel tadları kalmadı. Taşra şehirlerimizde ise o kendilerine has özellikler sürüyor. Yemekleri olsun, kendilerine özgü hal, hareketler ve konuşmalar olsun çok güzel farklılıklar içeriyor. Malatya’da festival sırasında hanımla birlikte araya sıkıştırdığımız Elazığ ve Harput gezisine minibüsle giderken bir yolcunun yolun yarısında şoföre söylediği “Kocalar’da bir durak yapasın.” lâfını tebessümle hatırlıyorum. Malatya Yeşil Sinema işletmecilerine, İstanbul Duka Film işletme müdürü Sabahattin Bey’in selâmını götürdüğümde, gördüğüm ilgiye şahit olanlar, sinema ilgilileriyle mutlaka 40 yıllık dost olduğumu sanmışlardır. Sinema sektörü, sanatçısı, yapımcısı, işletmecisi, sinemacısıyla büyük bir aile aslında. Her an birbirleriyle iletişim halinde olduklarından Türkiye’nin neresine gidilirse gidilsin, herhangi bir sinemaya uğrayıp hal hatır sorulduğunda aynı ilgiyle karşılaşılıyor.

Malatya’da şu anda sinema olarak Malatya Park AVM.de yaklaşık bir yıl önce açılan Avşar Sinemaları ile Yeşil Sinema faaliyet gösteriyor. Yeşil Sinema, Malatya’nın birkaç kuşaktır sinemacı olan Yeşil ailesi tarafından işletiliyor. Hatta yanlış hatırlamıyorsam civar il ve ilçelerde de Yeşil Sinema adıyla sinemalar işletmişlerdi. Şehrin merkezindeki Büyük Sinema da aynı işletmeciler tarafından yönetilerek yıllarca Malatya’lılara hizmet vermiş. Tek salon olduğundan krize dayanamayıp kapanmak zorunda kalınca yerine baharatçı ve market açılmış. Sinemanın gişelerinin ve girişinin olduğu yerde marketin yazar kasaları bulunuyor. Salona hiç dokunmamışlar, tavan ve yan duvar dekorları olduğu gibi duruyor. Sadece perdenin bulunduğu yer ve locaların bulunduğu balkona özel bir dekorasyon yapılmış. Salonun orta kısmına marketin çeşitli reyonları yerleştirilmiş. Kapanan bir çok sinemada olduğu gibi, son demlerinde Büyük Sinema’da da seks filmleri gösterildiği söyleniyor. Öyle olduğu halde, market işletmecisi bu durumdan rahatsız olmamış ve sinema görünümünü muhafaza ediyor. Bu durumu, benzeri düşünülemeyecek bir hoşgörü olarak, takdirle belirtiyorum. Koskoca İstanbul’da, yılların tarihi Emek Sineması göz göre göre, gümbür gümbür yıkılmaya doğru giderken Malatya Büyük Sinema’nın market olarak dahi olsa hâlâ yerinde duruyor olması beni çok mutlu etti.

Malatya’da mutlu olduğum başka bir sinemasal olay daha var. Belki şaşıracaksınız ama Malatya’da Sinema Caddesi var. Festival ilgililerinin yerel yemeklerini tavsiye ettikleri Beşkonaklar Restaurant’ın yerini yöre esnafına sorduğumuzda “Sinema Caddesi’nde” diye tarif ettiler. İfadeyi duyduğumda yiyeceğim yemeklerden daha çok heyecanlandığımı itiraf ederim. Malatya’nın en eski caddelerinden olan Sinema Caddesi’nde çok sayıda eski yapı var, çoğunun restorasyonu tamamlanmış. Beşkonaklar Restaurant’ın adını aldığı binalar zamanında Malatya ekabirlerinin konaklarıymış, şimdi turizme kazandırılmış. Yemek sonrası, görevlilere cadde adının neden Sinema Caddesi olduğunu sorduğumda, cadde başında eskiden İstanbul Sineması adında, tamamen kesme taştan yapılmış bir sinema olduğunu, caddenin o sinemadan isim aldığını söylediler. Ve yakın zamanda cadde adının Beşkonaklar Caddesi olarak değiştirilmesinin düşünüldüğünü söylediler.

İşte şimdi şuraya yazıp, tarih düşürüyorum, ilgililer eğer Sinema Caddesi’nin adını değiştirirlerse Türkiye’nin tüm sinemaseverlerinin sitemlerini şu anda yola çıkardım, haberleri olsun. Adında “sinema” geçen cadde adını sadece Edirne ve İstanbul Gaziosmanpaşa’da duymuştum. Ve yıllar önceki yazılarımın birinde de bahsetmiştim, bir kez daha hatırlamanın zamanıdır. Edirne’de şimdi kapanmış olan Ayvazoğlu Sineması’nın civarındaki birkaç cadde ve sokağın, Sinema Arkası Sokak, Sinema Caddesi, Sinema Çıkmazı gibi adları vardı. Eğer değiştirilmişlerse -kendimde Edirne’li olduğum halde- her iki cihanda, iki elim ilgililerin yakalarındadır. Duysunlar bu sitemimi.

Koskoca İstanbul’da Şaşkınbakkal diye bir semt vardır; bilirsiniz, benzer konularda sık sık gündeme gelir. Malatya’da bir Sinema Caddesi, Edirne’de birkaç tane Sinema Sokağı olsa ne çıkar? Beyoğlu’nda sinemaların yoğun olduğu İstiklal Caddesi’nin bulunduğu mahallenin adı Kuloğlu Mahallesi’dir. Kuloğlu kimdir, tanımam bilmem, gücenmesin ama bu mahallenin adı bile Sinema Mahallesi olarak değiştirilebilir. İstanbul Taksim Meydanı civarında Yoğurtçu Faik Sokak var; Malatya Fuzuli Meydanı civarında da bir Sinema Caddesi oluversin.

İstanbul Sineması’nın olduğu yerde şu anda çay bahçesi var, hemen yanında bulunan ve okul olarak kullanılan taş bina ise 1950’lerde sinemanın fuayesiymiş. İstanbul Sineması’nı da Yeşil ailesi işletmiş, bu bilgileri de onlardan aldım. Malatya Uluslararası Film Festivali ilgililerine de şimdiden teklif edeyim: Festivale start veren, büyük ilgi ve yakınlık gösteren Malatya Valisi ve Festival Onursal Başkanı Doç. Dr. Ulvi Saran nezdinde Sinema Caddesi’nin adının değiştirilmemesi konusunda girişimde bulunsunlar ve söz alsınlar. Hatta seneye düzenlenecek 2. festivalde birkaç gösterimin İstanbul Sineması’nın yerindeki çay bahçesinde Yazlık Bahçe Sineması konseptinde yapılarak sinemanın yad edilmesini sağlasınlar. Ne güzel olur.

Lâf caddeden, sokaktan açılmışken, 8 – 10 yıl kadar önce tesbit edebildiğim kadarıyla, sinemayla ilgili ve sinema sanatçılarının adlarının verildiği cadde ve sokak isimlerini yazayım, eğer değiştirilmişlerse yukarıdaki sitem ve lânetlerim aşağıdaki mahalli idare yöneticileri için de geçerlidir: Adile Naşit Sokağı, Kadıköy; Altan Erbulak Sokağı, Mecidiyeköy; Avni Dilligil Sokak, Mecidiyeköy; Ayhan Işık Sokağı, Galatasaray; Behzat Butak Sokak, Kağıthane; Hazım Körmükçü Sokak, Bakırköy; Mahmut Moralı Sokak, Bakırköy; İ. Galip Arcan Sokak, Bağlarbaşı; İsmail Dümbüllü Sokak, Beyoğlu; Sadık Şendil Sokağı, Feriköy; Salih Tozan Sokağı, Mecidiyeköy; Sadri Alışık Sokağı, Galatasaray; Selahattin Pınar Sokak, Mecidiyeköy; Sinema Arkası Sokak, Edirne; Sinema Arkası Sokak, Yenidoğan, Gaziosmanpaşa; Sinema Caddesi, Edirne; Sinema Caddesi, Yenidoğan, Gaziosmanpaşa; Sinema Çıkmazı, Edirne; Sinemacılar Sokak, Küçükbakkalköy, Kadıköy; Sinema Sokak, Cennet Mah, Küçükçekmece; Sinema Sokak, Muratpaşa, Bayrampaşa; Türkan Şoray İlkokulu, Rumelihisarı, Sarıyer; Türkan Şoray Okulaltı Sokak, Rumelihisarı, Sarıyer; Yaşar Nezihi Özsoy Sokak, Üsküdar.

Her gün yolumun geçtiği İstanbul Harbiye Cumhuriyet Caddesi’nde, Radyoevi civarında, Dolapdere istikametine ayrılan Üftade Sokak adlı bir sokak var. Tabelâya gözümün takıldığı her seferinde sinema sanatçımız Üftade Kimi’yi hatırlıyorum, acaba adını ondan mı alıyor?

(04 Ocak 2011)

Sadi Çilingir

Çakal, Beyazperdeden Sonra Çizgi Roman Kahramanı Oluyor

Çakal sinema filmi, storyboard’u ile de farklı bir yolculuk hazırlığında. 17 Aralık 2010′da vizyon yolculuğuna başlayan filmin storyboard çizimleri, illustratör Korkut Akaçık tarafından yapılmıştı. Yönetmen Erhan Kozan, bir sinema filmi için alışılmadık formatta olan bu çizimlerin, filmin görselliğine de katkıda bulunduğunu ve gerçekleştirdikleri bu çalışmanın bir ilk niteliğinde olduğunu vurguladı. Korkut Akaçık ise, “Çakal’ın daha pek çok macerası olabilir. Beyazperdeye aktarılabilir ya da aktarılmayabilir ama ben öncelikle bu filmin storyboard çizimlerini çizgi romana dönüştürme çalışmalarıma başladım.” dedi.

  • Basın Bülteni
  • Film hakkında geniş bilgi için tıklayınız.
  • Yüksek çözünürlüklü görsellere haberin devamından üzerlerine tıklayarak ulaşabilirsiniz.
    Çakal, Beyazperdeden Sonra Çizgi Roman Kahramanı Oluyor yazısına devam et →
  • Onlar da Artık Film Arası’nda

    Ocak ayında yeni yayın dönemine girecek olan Film Arası Dergisi, yeni yazarlar ve dopdolu bir içerikle yolculuğuna devam edecek. Yönetmen Murat Saraçoğlu ve Gökhan Yorgancıgil ile ünlü oyuncu Tuğrul Tülek, her ay Film Arası Dergisi’nde sinemaseverler için yazacak. Yayımladığı röportajlar ve tartışmaya açtığı konularla gündeme damgasını vuran aylık Film Arası Dergisi Ocak ayında yayımlanacak 6. sayısı ile baştan aşağı yenileniyor.
    Yeni yılda genel dağıtıma geçecek olan dergi, artık Türkiye genelinde tüm kitapevleri ve seçkin kitap mağazalarında sinemaseverlerin ilgisine sunulacak.

  • Basın Bülteni
  • Web Sitesi
  • Yüksek çözünürlüklü fotoğraflara haberin devamından üzerlerine tıklayarak ulaşabilirsiniz.
    Onlar da Artık Film Arası’nda yazısına devam et →
  • Kristal Klaket’te Finale Kalanlar Belli Oldu

    Türkiye’nin en iddialı kısa film yarışmalarından biri olan Kristal Klaket Kısa Film Yarışması için artık sona gelindi. Yarışmaya katılan 268 film ön jüri tarafından titizlikle değerlendirildi ve finale kalan filmler açıklandı. Yarışmaya katılan filmler arasından seçilen kurmaca dalında 20, belgesel dalında 10, animasyon dalında 7 olmak üzere toplam 37 finalistin isimleri tertip heyeti tarafından açıklandı. Finale kalan filmlerin belirlenmesinde, Yenilik ve Sanatsallık gibi niteliklerle birlikte Teknik özellikler de belirleyici oldu. Kazananlar 17 Şubat’ta Maslak TİM Show Center’da düzenlenecek ödül töreninde açıklanacak.

  • Basın Bülteni
  • Yarışma hakkında geniş bilgi için tıklayınız.
  • Sekans Sinema Yazıları Seçkisi 3, Kitapçılarda

    Yayın hayatına sinema kültürü dergisi olarak başlayan, 2009 yılından bu yana bir kitap serisi olarak yayınlanan Sekans’ın 3. sayısı Tan Kitabevi tarafından yayınlandı. Popüler, sanatsal veya akademik, her türden yaklaşım için nitelikli olma ölçütünü gözeten derginin izini takip eden seçkinin bu sayısının dosya konusu kısa film. Kısa filme kuramsal bir çerçeveden bakan dosyada, Richard Raskin ve Johannes Riis’in de yazıları yer alıyor. Deneme bölümünde Adorno’nun Film Üzerine Açıklamalar’ına ve Tolga Yalur’un Sinemanın Etik Bağlamı: Özne ve İlişki Arayışları’na da yer verildi. Kitap 30 Aralık Perşembe günü satışa sunuluyor.

  • Basın Bülteni
  • Web Sitesi
  • Kapak fotoğrafına haberin devamından üzerine tıklayarak ulaşabilirsiniz.
    Sekans Sinema Yazıları Seçkisi 3, Kitapçılarda yazısına devam et →
  • Adana’ya En İyi Film Ödülü

    İstanbul Ticaret Üniversitesi, Esnaf Sanatkarlar Derneği ve Kültür Bakanlığı’nın ortaklaşa düzenlediği Altın Kepenk Kısa Film Yarışması’nda En İyi Film Ödülü Adana’da çekilen Yırtık adlı kısa filme verildi. 96 filmin yarışma şansı yakaladığı yarışmada En İyi Film Ödülü alan Tufan Şimşekcan, “Kısa filmimizde daha önce İnisiyatif Sanat Kafe’de sinema eğitimleri verdiğimiz arkadaşlarla çalışma şansı da bulduk. Yırtık üç yönetmenli ilk kısa film olma özelliği de taşıyor.” dedi.

    Adana’ya En İyi Film Ödülü yazısına devam et →

    1. Uluslararası İzmir Animasyon Festivali

    1. Uluslararası İzmir Animasyon Festivali (1st International Izmir Animation Festival), İzmir Kültür Sanat ve Tasarım Derneği tarafından 10 – 13 Mart 2011 tarihleri arasında düzenleniyor. Kısa film gösterimlerinin Kültürpark içindeki Gençlik Tiyatrosu’nda yapılacak festival kapsamında düzenlenecek atölyeler ise Tarihi Havagazı Fabrikası Kültür Merkezi’nde gerçekleştirilecek.
    Son başvuru tarihi 01 Şubat 2011 olarak belirlenen yarışmanın jüri üyeleri ise Onur Çakaloz, Ali Karatay, Faik Kartelli, Sıtkı Kösemen, Eser Selen, Stephanie Paine ve Ulrich Wegenast gibi isimlerden oluşuyor.

  • Basın Bülteni
  • Web Sitesi
  • Diğer haber, basın bülteni ve yüksek çözünürlüklü görsellere haberin devamından üzerlerine tıklayarak ulaşabilirsiniz.
    1. Uluslararası İzmir Animasyon Festivali yazısına devam et →
  • Türkiye Sineması Dünyanın Neresinde?

    Son yıllarda sinemamızın uluslararası film festivallerinde kazandığı başarılarını dikkate alarak dünyadaki yerini irdelemek eğlenceli ve düşündürücü bir konu olsa gerek.

    Bilindiği gibi tüm dünyanın sinema pazarı Amerikan sinemasının tekelindedir. Ulusal sinemalar bu tekeli kırmak ve kendi filmlerini kendi uluslarına seyrettirebilmek için ABD tekeli ile rekabete girmekte ve çoğu kere yenik düşmektedir. Tekelin kırılabildiği tek ülke Hindistan’dır. Avrupa sineması yıllardan beri sürdürdüğü birçok subvansiyona rağmen sadece Fransa’da birkaç yıl önce tekele karşı ancak % 37’lik bir başarı kazanabilmiştir. Yani 100 Fransız seyirciden 37’si Fransız filmini tercih etmiştir. AB bu konuda her yıl yeni bir sübvansiyonu devreye sokmasına rağmen henüz ciddi bir başarıya ulaşamamış, hatta Fransa kazandığı % 37’lik oranı koruyamamıştır.

    Türkiye’de bu oranlar günümüzde övünülecek bir durumu gelmiştir. 1990’larda 100 Türkiyeli sinema seyircisinden % 5 veya 6’sı Türk filmi tercih ederken bu oran günümüzde % 50’ye dayanmıştır.

    Bu başarıda devlet sübvansiyonlarının ciddi bir etkisi yoktur. Çünkü desteklenen filmlerin gişedeki başarıları ve seyirci toplam içindeki payları önemsiz mertebesindedir. Öte yandan yerli film seyircisinin çok hızla artmış olması ve ABD filmlerinin seyircisi sayısına ulaşmasını nasıl açıklamalı?

    Bu konunun açıklanabilmesi için sinema seyircisinin kültürel defermasyonunun incelenmesini gerektirir. Son on yılda toplam sinema seyircisi yılda % 50’nin üzerinde artış göstermiştir. Yani 1990’larda yılda 24 milyon sinema bileti kesilirken günümüzde bu rakam 38 milyona dayanmıştır. (Gerçi nüfusumuza bakarak bu rakamla övünmemiz mümkün değildir. Yaklaşık nüfusa sahip olan İngiltere, Fransa ve Almanya’da her yıl 200 milyonun üzerinde bilet kesilmektedir.) Mevcut sinema seyircisine son on yılda eklenen “yeni seyirci” kimdir? Anadolu’da sinemalar kapanırken, hatta nüfusu yüzbini aşan il merkezlerinde tek bir sinema salonu bile kalmamışken, sektör; son on yılda 14 milyon “yeni seyirci” kazanmıştır.

    İşin sırrı göçlerle metropollerin eteklerine dişi ile tırnağı ile tutunmaya çalışan “yeni nüfus”un incelenmesi ile anlaşılacaktır. Bu “yeni seyirci”nin kültürel profilini ortaya koyabilirsek “Kurtlar Vadisi” filmlerinin ve “Recep İvedik”lerin de gişe deki sırrını çözmüş olacağız.

    Bu konuyu üniversitelerimizin ilgi alanına bırakıp biz konumuza dönelim. Yani dünyadaki yerimize dönelim. Çünkü bir ülke sineması sadece iç pazara dayalı olarak büyümesini sürdüremez.

    Tüm dünyadaki sinema pazarının tekel dışı alanı % 20 ile 22 arasındadır. Yani ABD sinemasının diğer ülke sinemalarına bıraktığı hayat alanı bu kadardır. Buna rağmen her ülke sineması var gücü ile bu alana saldırarak pazardan pay kapma mücadelesine girmiştir. Bu alandaki mücadeleyi de, ABD hariç her ülke devlet desteği ile vermektedir. Liberalizmin bayrağını yükselten ülkeler bile bu amaç için çalışan resmi veya yarı-resmi kurumlarına ciddi devlet desteği yağdırmaktadırlar.

    Sinema filmlerinin türevleri ile birlikte tüm dünyada yılda 300 milyar dolara yakın ticaret hacmine ulaştığı var sayılmaktadır. % 20’si 60 milyar dolar demektir. Gelişen bir sinema olarak sadece Türkiye bu pazarda yoktur. Turist olarak Tokyo, Paris, Newyork veya Londra’da dolaşanlar sinemalarda bilet kesilen İran, İspanyol, Portekiz, Yunanistan v.s. ülkelere ait film afişlerini görebilirler ama Türk sinemasına bilet kesildiğini görmek zordur. Cannes veya Berlin’de ödül kazanmış bir iki filmimizi saymamız gerekmiyor. Zaten bu ödüller bu filmlerin doğrudan pazarlanmasını sağlamaktadır.

    Oysa sinemamız artık tanınırlığı yüksek bir markadır. Ama bu markayı pazarlayan hiçbir Allahın kulu yoktur. Çünkü bu külfetli bir iş olduğu için Allahın kulu değil devlet kurumunun devreye girmesi gerekiyor.

    1990’ların ortasından beri rahmetli Kadri Yurdatap’ın girişimiyle Cannes’de başlattığımız daha sonra Berlin’e de taşıdığımız ve günümüze kadar süren Türk Film Standı uygulaması bu amaç için uygun bir girişim olamamıştır. Bu stand daha çok festivalcilerin bizi bulmasını sağlıyordu. Kültür Bakanlığı da standa destek veriyor ama uluslararası festival yöneticileri ile buluşma dışında bir etkisini 15 yıldır göremedik. Sadece bu iş için devlet parası harcamanın yararı yoktur. Çünkü Türkiyeli her yapımcı istediği festival yöneticisine ulaşması dünyanın en kolay işi haline gelmiştir.

    Ama buna rağmen 2000’li yılların başında birkaç yıl benim girişimimle bu standı sinemamızı pazarlamak için kullanmaya yeltendik ama sonuç hayal kırıklığı oldu. Başarılı zaten mümkün değildi. Çünkü bu amaç, farklı bir örgütlenme anlayışı ve çalışma tarzı gerektiriyordu. Biz işte bunu bilmiyorduk. Bu tecrübelerden bir ders öğrendik.

    Tecrübeler göstermiştir ki, uluslararası sinema sektörünün iki temel direği vardır; bunlar yapımcı ve dağıtımcıdır. Yönetmen, senarist, oyuncu ve teknik ekip ve diğerleri onlar olduğu için vardır. Yapılan filmi ulusal ve uluslararası pazara sürmek için yapımcının dağıtımcıya ihtiyacı vardır. Bu iki insan grubunun toplamı tüm dünyada 3.000 kişi civarındadır. Bu 3.000 kişi yılda üç kez Cannes, Los Angeles ve Berlin’de bir haftalığına biraraya gelmektedirler. Yapılan filmler bu üç buluşmada (% 20’lik pazar alanı içinde) dağıtımcısını bulmaktadır. Ancak işin sırrı buluşmaların nasıl gerçekleştiğinde yatmaktadır.

    Bu 3.000 kişi yılda üç kez buluşup tanışmaktan kaynaklanan bir ortak dilin kültürün ve dostluğunda tarafları haline gelmişlerdir. Herkes birbirini tanımaktadır. Büyük bir aile gibidirler. Buluşmalardan aylarca önce yapılan yazışmalar ve ürünlerin ön bilgileri, bir – iki dakikalık fragmanlar ve filmin çarpıcı fotoları paylaşıldığı gibi görülecek filmler için rezervasyonlar ve görüşme randevuları aylar önceden plânlanmaktadır. İşin sırrı budur.

    Bu işleri yapmakla görevli devlet destekli bir kurum, dağıtımcı karşısında yapımcının vekili konumundadır. Genellikle her buluşma için ülkesinde yapılmış en yeni 10 veya 12 filmi, bir o kadar da eski filmi pazara sunar. Bu da yılda en az 50 adet filmi dünyanın dört bir yanında seyirci ile buluşmasını sağlama umudu demektir. Bu sunum içi 35 mm altyazılı kopya ve İngilizce yapılmış tanıtım materyallerinin de hazırlanması gerekir. Bütün bu işler için hepsi dil bilen yetenekli uzman elemanlar veya yabancı profesyoneller gerektirmektedir. Bu kurumun adı ne olacaksa yöneticileri mutlaka birkaç buluşmadan sonra bu 3.000 kişilik community’e girebilecek çap ve yetenekte olmalıdır.

    Türkiye sineması ulusal pazar payını % 50’lere çıkartmıştır ama uluslararası pazarda hak ettiği yerde değildir. Eksik olan işi yapmak epeyce külfetli ve para harcamayı gerektirdiği için devlet yapmalıdır diyoruz. Avrupa sineması, Latin Amerika sineması, Asya ve Afrika sinemalarının devlet destekli resmi veya yarı resmi pazarlama örgütlerinin arasında bizimki neden olmasın?

    Sevgili Ahmet Boyacıoğlu ve Başak Emre’nin devlet desteği ile çok başarılı biçimde yaptıkları “festival” standından vazgeçilerek, yerli veya yabancı profesyonellerin istihdam edildiği “Türk Film” adlı (resmi veya yarı-resmi ) yepyeni bir yapı oluşturulmalıdır. İşte o zaman Türkiye sineması olarak, % 20’lik pazar içinde ama dünyanın her yerinde olabiliriz.

    30 yıllık meslek hayatımda hayalimi süsleyen özerk Türkiye Sinema Kurumu için hazırlanan “yasa taslağı” için ben de çok emek verdim. Ama bilinmez nedenlerle bu “taslak” raflarda tozlana dursun, “Türk Film” o yasa içinde olacaktı. Artık bu konu da ümitli bile değilim. Öte yandan, Kültür Bakanlığı bu yasayı TBMM gündemine getirmekten vazgeçtiyse, sektör örgütleri hiç değilse “Türk Film” ünitesinin oluşturulması için Bakanlığa baskı uygulamaktan vazgeçmemelidir.

    (03 Ocak 2011)

    Sabahattin Çetin
    Yapımcı – Dağıtımcı

    Sinemacılık ve Filmcilik Yararına Bağımsız İletişim Platformu